خويش نمى توانست . روز ديگر ، آن كسانى كه ديروز آرزو مى كردند كه اى كاش به جاى او مى بودند ، گفتند : شگفتا كه خدا ، روزى هر كس را كه خواهد فراوان كند يا تنگ سازد . اگر خدا به ما نيز نعمت فراوان داده بود ، ما را نيز در زمين فرو مى برد ، و شگفتا كه كافران رستگار نمى شوند . ( لقد كان في قصصهم عبره لاولي الالباب . ) 251 همانا در داستانهاى ايشان ، پندى براى خردمندان نهفته است . ( هو الّذي اخرج الّذين كفروا من أهل الكتاب من ديارهم لاوّل الحشرما ظننتم ان يخرجوا و ظنّوا انّهم ما نعتهم حصونهم من الله فاتاهم الله من حيث لم يحتسبوا و قذف في قلوبهم الرّعب يخرجون بيوتهم بايديهم و ايدي المؤمنين فاعتبروا يا اولي الابصار . ) 252 اوست آن خدايى كه نخستين بار ، كسانى از اهل كتاب را كه كافر بودند ، ازخانه هايشان بيرون راند و شما نمى پنداشتيد كه بيرون روند . آنها نيز مى پنداشتند كه حصارهاشان را توان آن هست كه در برابر خدا ، نگهدارشان باشد . خدا از سويى كه گمانش را نمى كردند بر آنها تاخت آورد و در دلشان وحشت افكند ، چنان كه خانه هاى خودشان را به دست خويش و به دست مؤمنان خراب كردند ، پس اى اهل بصيرت ! عبرت بگيريد . احاديثى پيرامون پند آموزى از سير در تاريخ اميرمؤمنان ( ع ) مى فرمايد : " اولستم ابناء القوم و الاباء و اخوانهم و الاقرباء ؟ تحتذون امثلتهم و تركبون قدتهم و تطؤون جادّتهم . " 253 آيا شما پسران اين مردم و پدران و برادران و خويشان ايشان نيستيد كه